- Bir Dünya Köşesi: İnsanın Saf Özü ve Kelimelerin Sancısı – Konuğumuz Şair ve Öğretmen Fatih Yılmaz
Sunum ve Söyleşi: Saliha İnan
Edebiyatın ve sanatın o kadim limanında, hayatın gailesini, insan ruhunun derin kıvrımlarını ve kelimelerin sancısını omuzlayan kıymetli bir ismi ağırlamanın onurunu yaşıyoruz. Türkiye Aktüel’de yayına hazırladığımız “Bir Dünya Köşesi” konuk söyleşimizin bu haftaki kıymetli misafiri; uzun yıllar fen bilgisi öğretmenliğiyle genç zihinlere ışık tutmuş, modern ve geleneksel Türk şiirinin imkânlarını felsefi bir derinlikle harmanlayarak kaleme aldığı Zuhur adlı eseriyle edebiyat dünyasında ses getiren, şiirlerini Zuhurî mahlasıyla yazan şair ve eğitimci Fatih Yılmaz.

Erzurum’un topraklarından Samsun Atakum’un rüzgârına uzanan bir hayat hikâyesi, 15 Temmuz’un ruhumuzda açtığı derin girdaplar, yalnızlığın ve desteksiz kalmanın öğrettiği sarsılmaz kökler, yapay etiketlerin ötesinde “insan kalabilmek” onuru ve bu toprakların sitemini, vakarını simgeleyen “Asırlık Kara Karga” şiiriyle baş başayız.

Sözü uzatmadan, kelimelerini vicdanın ve hakikatin süzgecinden geçiren Fatih Yılmaz’ın samimi ve sarsıcı cümlelerine bırakıyoruz.
Saliha İnan: Bir Dünya Köşesi’ne hoş geldiniz; bizlere biraz kendinizden bahseder misiniz?
Fatih Yılmaz: Merhaba, hoş buldum.
1983 yılında Erzurum’da doğdum. İlk, orta ve lise eğitimimi memleketimde tamamladım. Atatürk Üniversitesi Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Fen Bilgisi Öğretmenliğinden 2005 yılında mezun oldum ve 2023 yılına kadar memleketimin çeşitli okullarında öğretmenlik yaptım. Bugün Samsun Atakum’da Fen Bilimleri öğretmenliğine devam ediyor, genç zihinlere rehberlik ediyorum. Evli ve üç çocuk babasıyım.
Hayatımın her döneminde bilimin merakı ile kelimelerin sancısını bir arada taşıdım. Kelimelerle olan bağım, içimde taşıdığım bir iç ses ve arayış oldu. Modern ve geleneksel Türk şiirinin imkânlarıyla, felsefi, tarihi ve lirik tınıları harmanlayarak yazdığım şiirlerimi Zuhurî mahlasıyla kaleme alıyorum. İlk şiir kitabım olan Zuhur adlı eserimin ardından, edebiyat yolculuğuma yeni kitap çalışmalarımla devam ediyorum. Birçok kültür edebiyat dergilerinde şiirlerim yayınlandı. Köklerime, insana ve hayata dair duyduğum her şeyi şiirin süzgecinden geçirmeye gayret ediyorum.
Saliha İnan: Hayatınızda sizi en çok etkileyen veya dönüm noktası olan bir an var mı? Bu an, bugün olduğunuz kişiyi nasıl şekillendirdi?
Fatih Yılmaz: Hayatımda beni en çok etkileyen dönem 15 Temmuz ve sonrası oldu. Türkiye’nin geçirdiği o sancılı dönemde insanların birbirlerine olan tepkileri, birbirlerini suçlamaları ya da birbirlerinden kaçınmaları gibi durumlarda insanoğlunun korkunca veya panik anında neler yapabileceğini bizzat müşahede ettim. İnsanoğlunun vefasızlığını da, vefasını da; kısacası her türlü olumlu ve olumsuz hâlini birer birer gördüm.
Sanki bütün Türkiye bir imtihan süzgecinden, bir elekten geçti. Bu elekten çok çabuk düşenler oldu, düşmeyenler oldu. Bu süreç benim için bir dönüm noktası oldu. O günden sonra kendi kabuğuma daha çok çekildim; kendimi siyasetten ve kalabalıklardan bir parça arındırarak kendi düşünce dünyamı geliştirmeye başladım. Edebiyatla, felsefeyle daha derinlemesine iç içe olmaya özen gösterdim ve var gücümle aileme yöneldim.
Saliha İnan: Hayatta karşılaştığınız en büyük zorluk neydi ve bu zorluğun üstesinden gelirken edindiğiniz en değerli ders ne oldu?
Fatih Yılmaz: Hayatta karşılaştığım en büyük zorluk genelde yalnız ve desteksiz kalmaktı. Eşimle birlikte, hayatın omuzlarımıza yüklediği ağır yükü; çocukların sesleriyle, hayatın gailesiyle ve ikimizin de emek verdiği o fedakâr tempoyla tek başımıza göğüslemek zorunda kaldık. Arkada kalabalıkların olmaması, sırtınızı yaslayacak bir duvarın yokluğu başlangıçta insanı yıpratıyor; fakat zamanla anlıyorsunuz ki: Kökleri derinlere giden ağaçlar, rüzgârı en çok tepelerinde hissedenlerdir.
Bu zorluktan çıkardığım en büyük ders şu oldu; insanın kimseden beklememeyi öğrenmesi, hayatın en büyük sığınağıdır. Desteksiz kalmak insanı zayıflatmaz, aksine kendi toprağında kendi suyunu yürütmeyi, kendi iç denizinde boğulmadan yüzmeyi öğretir. Her şeyi kendi ellerinizle kurduğunuzda, o yapının üzerinde yükselen hayat da çok daha sahih, çok daha berrak oluyor.
Saliha İnan: Geleceğe dair en büyük hayaliniz veya gerçekleştirmeyi çok istediğiniz bir proje var mı? Bunu bizimle paylaşır misiniz?
Fatih Yılmaz: Geleceğe dair büyük dünyevi iddialarım veya hırslı projelerim yok; fakat kalbimin ve ömrümün istikametini çizen hayallerim var. Bunların başında, evlatlarımla ve eşimle huzur içinde yürüyebileceğim sakin bir hayat limanı geliyor.
Kendi iç yolculuğumda ve edebiyat serüvenimde ise en büyük arzum; yazdığım ilk kitabım Zuhur’un ardından, sıradaki şiir dosyalarımı, ikinci ve üçüncü kitaplarımı edebiyat dünyasına kazandırabilmek. Şiirlerimin hakkıyla okunması, bir ses bulması ve bu kubbede hoş bir sâda bırakarak iyi bir şair olarak anılabilmek… Nasip olursa, kalbimin sızısını kelimelere dökerek adımı bu toprağın şiir iklimine silinmeyecek bir izle yazdırabilmeyi çok isterim.
Saliha İnan: Eğer bir mesajınızla tüm dünyaya ulaşma şansınız olsaydı, insanlara ne söylemek isterdiniz?
Fatih Yılmaz: Eğer bütün dünyaya ulaşacak tek bir sesim olsaydı, söylenecek en büyük sözün kimliklerin ve etiketlerin ötesinde olduğunu haykırırdım. Hayata insan olarak geldik; yolda kimimiz Türk, kimimiz Kürt, İngiliz ya da Fransız; kimimiz zengin, fakir, sarışın veya esmer olduk. Hayat bize pek çok rol ve aidiyet biçti.
Asıl mesele, doğduğumuz o saf ve temiz özü yolda kaybetmemek, bu dünyadan içeriye atıldığımız gibi insanca ve adaletle ayrılabilmektir. Bütün bu yapay sınırların ve önyargıların ötesinde, asıl sınavımız insan kalabilmektir.
Sözün özü; bu dünyadan göçerken geride bırakacağımız en büyük miras yine insan kalabilmektir. Ne mutlu, bu onuru taşıyarak “insanım” diyebilene.
Şairin Kaleminden: Asırlık Kara Karga
Herkes bir güvercin sevdasına Tutunmuş parça parça, Haber salar uzaklara. Martıları elle beslerler çifte kumrular gibi, Rengârenk öpücükler dökülür muhabbeti bol kuşlara… Kanaryalar, ak güvercinler salınır özgürlüğe, Leyleklerin yolu gözlenir ulu göklerde. Gök yırtılır yırtıcı kanatların pençesinde, Kartalların dansı yayılır Asya’dan Kosova’ya.
Bir sen, Bir sen yetim, Bir sen görülmeyen, Ötelenen, örselenen… Hakikati haykırdı diye tüyleri yakılan, Görmezden gelinen… Karam, kavgam, kara sevdam, Kara kargam, bir sen…
Onlar hep zahire meftun; Popüler olanın, gözde olanın, Dilli olanın, gösterişli olanın ardında. Bilmezler sende olanı, adil olanı; Sırtındaki o dumanlı gecenin, Dünyadan sakındığın kuzgunî hırka olduğunu. Anlamazlar kara kanatların içindeki yazgıyı, Halk içinde Hak ile olan o ıssız yalnızlığı…
Sesinde kuruyan yaprakların hışırtısı, Yorgun derelerin dipten gelen akıntısı, Kurbağaların o vahşi bağırtısı, Kavakların yüksekten o kadim serzenişi… Şenliğini kaybetmiş köyümün gurbet şarkısı.
Rengi kara diye söz ederler, Zahirin ak gerdanına secde ederler. Rengi kara, bahtı kara derler de, Kor olunca anca adına “kara sevda” derler.
Sen ki Göklerden kalma bir kadim sızı, Kavgaların sesi, Reddedilenlerin rengi, Asırlık kara karga… Sen ki Karam, kavgam, kara sevdam, Kara kargam…
— Fatih Yılmaz (Zuhurî)
Bu derinlikli, samimi ve insana dair her şeyi kelimelerin en zarif tınısıyla dile getiren bu kıymetli söyleşi için Sayın Fatih Yılmaz’a şükranlarımızı sunar, edebiyat yolculuğunda nice “zuhur” dolu eserler dileriz.