AYDIN UZKAN
AYDIN UZKAN
  • 2941 Puan
  • 41 Yazı
  • 0 Yorum
  • 3 Takipçi
  • 2 Takip

AYDIN UZKAN - Tüm Yazıları

SLOW LİVİNG FELSEFESİ

Modern zaman insanı, takvimlerin ve saatlerin kurguladığı acımasız bir hız girdabının içinde, kendi ruhunun sesini boğan bir telaşla yaşamaktadır. Sabahın erken saatlerinden gece yarısının karanlığına kadar uzanan bu koşuşturmaca, bireyi anı deneyimleyen bir özne olmaktan çıkarıp, sadece bir "yetiştirme" makinesine...

Devamını Oku

SARI BİR VEDADIR SONBAHAR

  Zaman, kollarındaki son yeşil yaprakları da nehre bırakırken, takvim yaprakları ruhun en kuytu köşesine açılan bir kapıyı aralar. Kasım, sadece yılın on birinci halkası değil, ömrün kışa devrilen yüzünde, varoluşun en çırılçıplak ve en dürüst aynasıdır. Gitmekle kalmak arasında...

Devamını Oku

KUSURSUZLUK YANILSAMASI

İnsanın içindeki o dinmek bilmeyen kusursuzluk arzusu, varoluşun en eski ve en ağır yüklerinden biridir. Ruh, tozlu merdivenlerini tırmandığı hayat sarayında her şeyin kusursuz, pürüzsüz ve lekesiz olmasını diler. Zihin, ulaşılamayacak bir mutlakın peşinde koştukça kendi elleriyle ördüğü görünmez bir...

Devamını Oku

ÖLÜLERİN SAATİ YOKTUR !

  Güneşin doğuşuyla kurulan, akrep ve kovanın tıkırtılarıyla dilimlenen zaman, yalnızca toprağın üstündekiler için kurulmuş bir tuzaktır. Hayat, saniyelerin kırbaçladığı, dakikaların tüketildiği bir koşu bandıyken, toprağın altına sızan fısıltılar bambaşka bir hakikati muştular: Ölülerin saati yoktur. Ölüler, ne bir sabaha...

Devamını Oku

NEDEN FELSEFE ?

İnsan, dünyaya yalnızca yaşamak için mi gelir, yoksa yaşadığı hayatın anlamını aramak için mi ? Belki de insanı diğer canlılardan ayıran asıl özellik, nefes alması değil, aldığı nefesin ne anlama geldiğini merak etmesidir. Çünkü insan, yalnızca önüne konulan yoldan yürüyen...

Devamını Oku

İSTEDİĞİM GİBİ YAŞARIM !

İnsan, kendi göğünün tek yıldızı olduğunu sandığı o ilk karanlık anda fısıldar dünyaya: “İstediğim gibi yaşarım.” Bu Cümle, ham bir arzunun, kendi kozasını yırtmaya çalışan sabırsız bir kelebeğin ilk çırpınışıdır. Varoluşun geniş ve ıssız koridorlarında çınlayan bu ses, hem bir...

Devamını Oku

GÜVENSİZLİK TRAVMASI

Güven, insanın içinde sessizce büyüttüğü bir evdir, duvarları görünmez, kapıları içeriden açılır. Birine güvendiğimizde aslında yalnızca ona değil, onun yanında kim olduğumuza da inanırız. Fakat bazı evler bir gece ansızın yıkılmaz. Önce duvarlarında ince çatlaklar belirir, sonra tavandan içeri yağmur...

Devamını Oku
GÜNDEM

SUSMANIN ALFABESİ

Sessizlik, sesin yok oluşu değil, kâğıda dokunmayan ama ruha kazınan bambaşka bir alfabenin doğuşudur. Dışarıdaki dünya gürültünün ucuz harfleriyle imla kuralları yazadursun, susmanın alfabesi görünmez mürekkeplerle yazılır zihnin en karanlık odalarında. İlk harf, gırtlakta düğümlenen o ilk kararsızlıkla başlar. Ne...

Devamını Oku

SINIRLARIN UYUMU; EVLİLİK

İki ayrı ruhun ve iki ayrı bedenin aynı coğrafyada buluşma arzusu, insanlık tarihinin en kadim, en çelişkili serüvenidir. Evlilik ; fırtınalı denizlerde iki farklı geminin aynı rotaya kilitlenmesi gibi, hem büyüleyici bir ortaklık hem de sürekli bir seyrüsefer mücadelesidir. İnsan,...

Devamını Oku

ÇALINAN İRADE ; MANİPÜLASYON

Zamanın ve mekânın ötesinde, insanın insanla kurduğu en karanlık temas, zihnin sessizce işgal edildiği o görünmez anlarda gerçekleşir. Manipülasyon, bir ruhun, bir başka ruhun mimarisine çaktırmadan sızması ve onun taşıyıcı kolonlarını kendi arzusu doğrultusunda yeniden inşa etmesidir. Görünürde hiçbir zorlama, hiçbir...

Devamını Oku

OLDUĞUN GİBİ GÖRÜNMEK

 Doğallık, insanın üzerine giydiği bir elbise değil,  teninin altında sessizce atan bir hakikattir.  İnsan bazen dünyanın bakışlarından ürkerek kendi sesinin üzerine başka sesler örter. Daha güçlü, daha kusursuz, daha kabul edilebilir görünmek için içindeki hakikati sessizliğe mahkûm eder. Bazen de...

Devamını Oku
Genel

KOMPLEKSLİ İNSANIN İÇSEL MANİFESTOSU

İnsan ruhu, kendi yarattığı labirentlerde kaybolmaya meyilli, sonsuz bir yankı odasıdır. Bu odanın en karanlık köşelerinde biçimlenen "kompleksli insan", özünde varoluşsal bir yaranın, dışarıya sızan hırçın kabuğudur. Kendini olduğu haliyle kabullenemeyişin oluşturduğu o derin boşluk, zamanla içsel bir kimya tepkimesine dönüşür. Yetersizlik...

Devamını Oku

SIRTIMIZDAKİ BIÇAĞIN ANATOMİSİ

İnsanın kendi imkanlarıyla asla baştan sona göremediği, bakışının menzilinden muaf tutulmuş yegane coğrafyadır sırt. İşte bu yüzden, sırtımız başkalarına açtığımız en katıksız teslimiyet alanıdır. Bir düşmanın karşımızda kılıç kuşanması doğanın gereğidir. Bakışımız bakışına kilitlenir, hamlesini tartar, siperimizi alırız. Ancak sırta...

Devamını Oku

MİZAHIN ANATOMİSİ

Mizah, yalnızca güldüren bir anlatım biçimi değil, insanın hayatı anlamlandırma çabasının en zarif yollarından biridir. Gülümsemenin ardında çoğu zaman derin bir fark ediş, ince bir eleştiri ve yaşamın çelişkilerine karşı geliştirilen sessiz bir direnç saklıdır. Hayatın ağır yükleri altında ezilmemek...

Devamını Oku

SIRTIMIZDAKİ İZLER

İnsanın en savunmasız, en masum coğrafyası sırtıdır. Orası gözlerin menzilinden uzak, bakışların korumasından mahrumdur. İnsan arkasını ancak dünyayı pencerelerinden uzakta unutmak istediğinde ya da birine sonsuz bir emniyetle teslim olduğunda döner. İşte hıyanetin o ilk k soğuk teması, tam da...

Devamını Oku

BÜKÜLMEDEN KIRILANLAR

Bükülmeyen dallar vardır, rüzgârın önünde eğilmeyi gurursuzluk sanırlar. İlk bakışta güçlü görünürler, göğe dimdik uzanırlar. Oysa en sert fırtınalar geldiğinde, eğilmeyi reddeden gövde çatırdar. Geriye sessizce toprağa düşen bir kırılma sesi kalır. Bazı ilişkiler de böyledir. Kökleri sevgiye uzansa bile,...

Devamını Oku

SÖZLÜ ŞİDDETİN ANATOMİSİ

İnsan, diliyle hem bir dünya inşa edebilen hem de o dünyayı tek bir kelimeyle yerle bir edebilen yegâne canlıdır.Kadın-erkek ilişkilerinde sözlü şiddet, fiziksel bir darbe içermediği için çoğu zaman meşruiyet zeminine oturtulmaya çalışılan, ancak muhatabının ruhunda onarılması güç tahribatlar bırakan...

Devamını Oku

KENDİNE SAKLANAN İNSAN

Nice duygular vardır, göğsün içinde uzun kışlar boyunca kar altında kalmış tohumlar gibi sessizce beklerler. Ne tamamen ölürler ne de görünür olurlar. İnsan, bazen kendi kalbinin kıyısında nöbet tutan bir bekçiye dönüşür, kelimelerin kapısını açmaya cesaret edemez. Çünkü her duygu...

Devamını Oku
Giriş Yap

Türkiye Aktüel ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!