İnsan, kendi göğünün tek yıldızı olduğunu sandığı o ilk karanlık anda fısıldar dünyaya: “İstediğim gibi yaşarım.” Bu Cümle, ham bir arzunun, kendi kozasını yırtmaya çalışan sabırsız bir kelebeğin ilk çırpınışıdır. Varoluşun geniş ve ıssız koridorlarında çınlayan bu ses, hem bir...
Devamını OkuGüven, insanın içinde sessizce büyüttüğü bir evdir, duvarları görünmez, kapıları içeriden açılır. Birine güvendiğimizde aslında yalnızca ona değil, onun yanında kim olduğumuza da inanırız. Fakat bazı evler bir gece ansızın yıkılmaz. Önce duvarlarında ince çatlaklar belirir, sonra tavandan içeri yağmur...
Devamını OkuSessizlik, sesin yok oluşu değil, kâğıda dokunmayan ama ruha kazınan bambaşka bir alfabenin doğuşudur. Dışarıdaki dünya gürültünün ucuz harfleriyle imla kuralları yazadursun, susmanın alfabesi görünmez mürekkeplerle yazılır zihnin en karanlık odalarında. İlk harf, gırtlakta düğümlenen o ilk kararsızlıkla başlar. Ne...
Devamını Okuİki ayrı ruhun ve iki ayrı bedenin aynı coğrafyada buluşma arzusu, insanlık tarihinin en kadim, en çelişkili serüvenidir. Evlilik ; fırtınalı denizlerde iki farklı geminin aynı rotaya kilitlenmesi gibi, hem büyüleyici bir ortaklık hem de sürekli bir seyrüsefer mücadelesidir. İnsan,...
Devamını OkuZamanın ve mekânın ötesinde, insanın insanla kurduğu en karanlık temas, zihnin sessizce işgal edildiği o görünmez anlarda gerçekleşir. Manipülasyon, bir ruhun, bir başka ruhun mimarisine çaktırmadan sızması ve onun taşıyıcı kolonlarını kendi arzusu doğrultusunda yeniden inşa etmesidir. Görünürde hiçbir zorlama, hiçbir...
Devamını OkuDoğallık, insanın üzerine giydiği bir elbise değil, teninin altında sessizce atan bir hakikattir. İnsan bazen dünyanın bakışlarından ürkerek kendi sesinin üzerine başka sesler örter. Daha güçlü, daha kusursuz, daha kabul edilebilir görünmek için içindeki hakikati sessizliğe mahkûm eder. Bazen de...
Devamını Okuİnsan ruhu, kendi yarattığı labirentlerde kaybolmaya meyilli, sonsuz bir yankı odasıdır. Bu odanın en karanlık köşelerinde biçimlenen "kompleksli insan", özünde varoluşsal bir yaranın, dışarıya sızan hırçın kabuğudur. Kendini olduğu haliyle kabullenemeyişin oluşturduğu o derin boşluk, zamanla içsel bir kimya tepkimesine dönüşür. Yetersizlik...
Devamını Okuİnsanın kendi imkanlarıyla asla baştan sona göremediği, bakışının menzilinden muaf tutulmuş yegane coğrafyadır sırt. İşte bu yüzden, sırtımız başkalarına açtığımız en katıksız teslimiyet alanıdır. Bir düşmanın karşımızda kılıç kuşanması doğanın gereğidir. Bakışımız bakışına kilitlenir, hamlesini tartar, siperimizi alırız. Ancak sırta...
Devamını OkuMizah, yalnızca güldüren bir anlatım biçimi değil, insanın hayatı anlamlandırma çabasının en zarif yollarından biridir. Gülümsemenin ardında çoğu zaman derin bir fark ediş, ince bir eleştiri ve yaşamın çelişkilerine karşı geliştirilen sessiz bir direnç saklıdır. Hayatın ağır yükleri altında ezilmemek...
Devamını Okuİnsanın en savunmasız, en masum coğrafyası sırtıdır. Orası gözlerin menzilinden uzak, bakışların korumasından mahrumdur. İnsan arkasını ancak dünyayı pencerelerinden uzakta unutmak istediğinde ya da birine sonsuz bir emniyetle teslim olduğunda döner. İşte hıyanetin o ilk k soğuk teması, tam da...
Devamını OkuBükülmeyen dallar vardır, rüzgârın önünde eğilmeyi gurursuzluk sanırlar. İlk bakışta güçlü görünürler, göğe dimdik uzanırlar. Oysa en sert fırtınalar geldiğinde, eğilmeyi reddeden gövde çatırdar. Geriye sessizce toprağa düşen bir kırılma sesi kalır. Bazı ilişkiler de böyledir. Kökleri sevgiye uzansa bile,...
Devamını Okuİnsan, diliyle hem bir dünya inşa edebilen hem de o dünyayı tek bir kelimeyle yerle bir edebilen yegâne canlıdır.Kadın-erkek ilişkilerinde sözlü şiddet, fiziksel bir darbe içermediği için çoğu zaman meşruiyet zeminine oturtulmaya çalışılan, ancak muhatabının ruhunda onarılması güç tahribatlar bırakan...
Devamını OkuNice duygular vardır, göğsün içinde uzun kışlar boyunca kar altında kalmış tohumlar gibi sessizce beklerler. Ne tamamen ölürler ne de görünür olurlar. İnsan, bazen kendi kalbinin kıyısında nöbet tutan bir bekçiye dönüşür, kelimelerin kapısını açmaya cesaret edemez. Çünkü her duygu...
Devamını OkuGeleceğin, vaat ettiği ışıltılı metalik soğuklukla kapımıza dayandığı bu çağda, insan ruhu garip bir refleksle geriye, hep geriye bakıyor. Nostalji, artık sadece eski bir şarkının tınısında duyulan hafif bir sızı değil, modern insanın içine düştüğü, her köşesi tanıdık anılarla döşenmiş...
Devamını OkuŞiirlere konu olup, hakkında romanlar yazılan ve şarkılar bestelenen aşk, her dönem olduğu gibi liselilerin de hayatınınodağında hep var olan bir duygudur. Ergenlik, insan ruhunun içindeki odaların ilk kez kilitlerinin açıldığı bir ev gibidir. Koridorlar dar, ışıklar titrek, duygular ise...
Devamını Okuİnsan bazen bir çukura değil, aynı zamanda görünmez bir labirentin içine girer. Labirente girildiğinde yollar birbirine benzer, çıkışlar ise birbirine yalan söyler. Kendi zihninin duvarlarına çarpa çarpa ilerleyen insan, aslında yerinde saydığını fark etmez. Gün ışığı bile bu labirente girerken...
Devamını OkuZihnimiz, iki farklı dil konuşan bir saraydır. Bir yanda tahtında oturan, soğuk mermerden oyulmuş mantık, elinde cetveller ve hesap makineleriyle hayatı karelere böler. Diğer yanda, sarayın bahçesinde çıplak ayakla koşan, rüzgarın şarkısına göre dans eden Duygu. İkisi de aynı krallığı...
Devamını OkuBir ruhu "benim" sıfatıyla mühürlediğimiz an, onun üzerindeki serbest salınımı öldürür, onu kendi iç dünyamızın sabit bir dekoru haline getiririz. Bu, sevginin değil, varoluşsal bir açlığın tezahürüdür. İnsan, kendi boşluğunu bir başkasının mevcudiyetiyle doldurmaya çalıştıkça, o kutsal bağı bir mülkiyet...
Devamını Oku
