İnsan, çoğu zaman hayatı bir bekleme odası sanır. Kapının açılmasını, adının okunmasını, birinin gelip omzuna dokunmasını bekler. Oysa bazen hayat, kimsenin gelmeyeceği bir istasyonda oturmayı öğrenmektir. Raylar uzar gider, tren sesleri hayal olur, insan o sessizliğin içinde kendi adımlarının yankısını duymaya başlar.
Beklemek, görünmez iplerle başkalarına bağlanmaktır biraz. Bir söz, bir ilgi kırıntısı, küçük bir hatırlanma ihtimali… İnsan kalbini ince bir cam gibi başkalarının cebine koyar. Oysa cam kırıldığında ses çıkarmaz çoğu zaman. Sadece içimizde bir yerde ince bir sızı büyür.
Beklemenin yükü ağır gelir bazen. Birinin gelip de hayatımızı düzelteceğini sanırız, ama her bekleyişte hayal kırıklığına uğrar, daha da çok yoruluruz. Çünkü başkaları bizim beklentilerimize göre hareket etmezler. Onlar da kendi hayatlarını yaşamakla meşguldürler. Biz ise, kendi mutluluğumuzu başkalarının insafına bırakarak, kendi hayatımızı başkasının ellerine teslim etmiş oluruz
Hayat, kendi başımıza yürümeyi, kendi sorunlarımızı çözmeyi, kendi zaferlerimizi kutlamayı gerektirir. Beklemek, sadece bir duraktır, ama hayat bir yolculuktur.
Bu içsel yolculukta, kimseden bir şey beklememek ruhun kendi kabuğunu kırıp gökyüzüne dokunmasıdır. Bir başkasının gölgesine sığınmak yerine, kendi gövdenin heybetiyle toprağa tutunmaktır asıl mesele. Nilgün Marmara ‘’ Kendi kendime yetebilmenin, kimseden bir şey beklememenin o ürkütücü ama bir o kadar da özgür kılan ferahlığı...’’ diye tanımlar nu hali.
Beklentinin o puslu aynasında kendimizi aramaktan vazgeçtiğimizde, yansımamız netleşir. Çünkü her beklenti, geleceğe borçlanmış bir hüzündür; gerçekleşmediğinde kalbimizde onarılması güç çatlaklar açar. Oysa kendi suyunu kendi kuyusundan çeken bir kova gibi, derinlere indikçe serinleyen ve berraklaşan bir irade, dışarıdaki kuraklıktan asla etkilenmez.
Bir gün insan fark eder: kimseye verilmemiş bir söz de vardır. Kendine verilen. Sabah uyanmak, gökyüzüne bakmak, rüzgârın saçlarımızı dağıtmasına izin vermek… Bunların hiçbiri birinin gelmesine bağlı değildir. Dünya, biz beklemesek de dönmeye devam eder.
Kimseden bir şey beklemeden yaşamak, aslında hayatla barışmanın başka bir adıdır. Çünkü beklenti çoğu zaman görünmez bir borçtur. Kimseye söylemeden açtığımız bir hesap defteri. Bazı günler, bütün hesapları kapatıp cebimizde sadece rüzgârla yürümek gerekir.
Böyle zamanlarda insan, küçük şeylerin sesini duyar. Bir yaprağın düşüşü, bir fincan çayın buharı, akşamın yavaşça sokağa inmesi… Beklentiler çekildiğinde hayatın yüzeyi sakinleşir, suyun dibindeki taşlar görünür olur.
İnsan başkalarından vazgeçmez aslında; sadece onları serbest bırakır. Bir kuşu elinden uçurmak gibi. Gelirse gökyüzünün kararıdır, gelmezse yine gökyüzünün. Ama avuç içi ilk kez bu kadar hafif hisseder kendini.
Beklentisiz yaşamak, yalnızlık değildir. Tam tersine, insanın kendi içindeki kalabalığı fark etmesidir. İçimizde çocukluğumuzun sesi, eski sokakların kokusu, unutulmuş şarkılar vardır. Başkalarının yokluğunda bile içimizde bir şehir yaşar.
Ve belki de en derin özgürlük, kimsenin kapısını çalmadığı bir akşamda gelir. Pencereyi açarsın, gece içeri dolarken kalbin de genişler. O an anlarsın; beklemediğin şeyler daha çok gelir hayata. “Kimseden bir şey bekleme, o zaman hiç kırılmazsın. Her şeyin bittiğini sandığın an, aslında her şeyin başladığı andır. Kendi ışığına güven’’ der Mevlana.
Beklenti azaldıkça insanın içindeki boşluk korkutucu olmaktan çıkar. O boşluk, rüzgârın dolaştığı bir avluya dönüşür. Ve insan, ilk kez gerçekten kendi hayatının içinde yürüdüğünü hisseder.
Ve gün gelir, beklemenin getirdiği hayal kırıklıkları ve öfkeler yerini, kendi başımıza başardığımız her şeyin gururu ve mutluluğuna bırakır. İşte o zaman, hayatın her anı, kimseden bir şey beklemeden, sadece kendi iç dünyamızın zenginliğiyle dolu, daha anlamlı, daha güzel ve daha dolu dolu yaşanır.
