Güven, insanın iç dünyasında sessizce büyüyen bir ağaç gibidir, kökleri görünmez ama gölgesi hayatın her anına düşer. Birine inanmak, aslında biraz da kendi kırılganlığını onun avuçlarına bırakmaktır. Bir kapıyı açmak değil, anahtarını başkasına teslim etmektir.
Güvenmek, görünmeyen bir köprü kurmaktır iki insan arasında. Bu köprü ne taştan ne de çelikten yapılır. Söylenmemiş sözlerden, tutulmuş sözlerden ve bazen de affedilmiş hatalardan örülür. Ama bir kez çatladığında, en küçük şüphe bile onu uçuruma çevirebilir.
İnsan ilk güveni, bir kalbin ritmini dinleyerek öğrenir. Çocukken sarılmanın anlamı, sadece sıcaklık değil, düşmeyeceğine dair bir inançtır. Zaman geçtikçe o saf duygu, yerini temkinli adımlara bırakır. Çünkü her kırılma, güvenin diline yeni bir sessizlik ekler.
Can damarıdır güven. Bu yüzden insan güvenmek ister, emek verir , onun için çabalar. Onca emekten sonra oluşturulan her duygu gibi , bu güven de insana huzur verir, Günler daha çekilir olur ama en zor anında, tüm güvendiğin dallar birden kırılıverir ve boşa çıkarsa, paramparça olur insan.
Bağ kurmanın hem koşuludur hem de göstergesidir güven. Elle tutulamaz, gözle görülemez ama kalbin derinliklerinde hissedilir. Rengi, ruhu, derinliği vardır. Bir insanın diğerine olan inancı, sadakati, dürüstlüğü ve şeffaflığıdır o.
Tüm ilişki ve iletişimlerin en sağlam temelidir güven. Geri dönüşümü mümkün olmayan tek kullanımlıktır . Güven ruh gibidir, terk ettiği bedene asla geri dönmez.” Der Shakespeare.
Güven, bir kere sarsılmaya görsün, sürekli aklının bir köşesinde de değil tam ortasında koca bir ”acaba” olur. Bir ayna gibidir ve bir kez çatladı mı, hep çizik gösterir.
Bakışların birbirinden kaçtığı, bedenlerin birbirine değip geçtiği, sözlerin uçtuğu, yazılanların unutulduğu, doğru olduğuna inanılan sözlere güvenerek girilen her yolun bir yalana çıkabildiği görüldükten sonra, elbette zaman geçtikçe azalır güven. Bu yüzden ki, yeni bir yüze bakarken, ne kadar itiraf edemeseniz de, fazlaca güvenmek isteseniz de, hep biraz temkinli olmaya çağırır tecrübeler.
Yıkıldığı zaman artık o iki kişi arasında hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağını fısıldar güven. Enkazın altından çıkmayı başarabilseniz bile artık yaralısınızdır. İnşa ettiğiniz binanın başınıza yıkılmasını ne kadar atlatmaya çabalasanız da artık başka bir bina inşa etmeye gücünüz azalmıştır.
İnsan çoğu zaman da karşısındakine değil, kendi geçmişine güvensizlik duyar. Bir zamanlar yarım kalan cümleler, şimdi her yeni başlangıcın önünde gölge gibi durur. Bu yüzden bazı insanlar güvenemez, çünkü hâlâ eski bir hayal kırıklığının içinde yaşamaktadır.
Güven, kontrol etmekle değil, bırakabilmekle ilgilidir. Sürekli sorgulayan bir zihin, aslında korkunun yankısından başka bir şey değildir. Gerçek güven, bilmediğin bir yolda bile huzurla yürüyebilmektir. Çünkü güven, belirsizlikle barışabilme cesaretidir.
Bazen insan, en çok sevdiğine değil, en az korktuğuna güvenir .Sevginin gölgesinde büyür ama korkunun ışığında solar güven. İçinde şüphe barındıran bir bağ, ne kadar güçlü görünse de en küçük rüzgârda dağılmaya mahkûmdur.
Güvenin en kırılgan hali, kendine duyulan güvendir. İnsan kendine inanmayı kaybettiğinde, dünya da güvenilmez bir yere dönüşür. Dışarıdaki her şey, içimizdeki aynanın yansımasıdır. Kırık bir aynada hiçbir görüntü net değildir.
İlişkilerde güven, söylenenlerden çok hissedilenlerle inşa edilir. Bir bakış, bir susuş, bir bekleyiş… Bazen tek bir davranış, yüzlerce cümleden daha fazla anlam taşır.
Güvenin en derin hali , birinin yanında kendin olmaktan korkmamaktır. Maskesiz, savunmasız ve eksik hâlinle kabul edileceğini bilmek…Çünkü gerçek güven, kusurların saklanmadığı, aksine, incinmeden var olabildiği bir alan yaratmaktır
