Bazen insan öyle bir noktaya gelir ki…
Ne konuşmak ister, ne dinlemek.Ne tartışmak ister, ne de umut dağıtan sözlere kulak vermek.
Sanki her şey söylenmiş, her şey yaşanmış, her şey tekrar ediyormuş gibi gelir.Çünkü insan aynı sözleri duymaktan, aynı vaatleri dinlemekten, aynı hayal kırıklıklarını yaşamaktan yorulur.
Bugün sokağa çıkın, bir çay ocağında oturun, bir dolmuşta insanların yüzüne bakın.Çoğunun gözünde aynı ifade vardır:Yorgunluk…
Bu yorgunluk sadece bedenin yorgunluğu değildir.Bu, umutların yorulmasıdır, beklentilerin yıpranmasıdır, sürekli ertelenen bir geleceğin ağırlığıdır.
Eskiden insanlar yarınları konuşurdu.Şimdi ise insanlar ay sonunu konuşuyor.
Eskiden hayaller kurulurdu. Şimdi ise geçim hesapları yapılıyor.Her gün televizyonlarda tartışmalar, sosyal medyada kavgalar, siyasette polemikler…Sanki herkes konuşuyor ama kimse gerçekten duymuyor.
İnsan bazen sadece şunu söylemek istiyor:“Bir durun artık… Biraz susun… Biraz da milletin sesini dinleyin.”Çünkü bu ülkenin insanı gerçekten yoruldu.
Yıllardır krizlerden, tartışmalardan, kutuplaşmalardan yoruldu.Bir taraf diğerine bağırıyor.Diğer taraf öbürüne suç atıyor.Ama arada kalan sıradan vatandaşın derdi büyüyor.
Elektrik faturası, kira, gıda fiyatları, çocukların geleceği…Bunlar siyasetin polemiklerinden çok daha gerçek meselelerdir.Belki de bu yüzden toplumun büyük bir kısmı sessizleşiyor.Eskisi kadar tartışmalara girmiyor.Eskisi kadar kavga etmiyor.Çünkü kavga edenlerin çoğu ertesi gün hayatına kaldığı yerden devam ediyor.Ama bedelini her zaman sıradan insanlar ödüyor.
Bu yüzden bugün toplumun içinde görünmeyen bir duygu dolaşıyor:
Bıkkınlık.
Ama tarih bize önemli bir şey öğretir.Toplumlar bazen yorulur.Bazen susar.Bazen geri çekilir.Fakat bu sessizlik her zaman umutsuzluk değildir.
Bazen bu sessizlik, yeni bir düşüncenin doğumudur.Bazen insanlar konuşmayı bırakıp düşünmeye başlar.
Ve unutulmamalıdır ki;En büyük değişimler, insanların “artık yeter” dediği zamanlarda başlar.
Belki bugün birçok insanın içinde aynı duygu var:Her şeyden sıkılmış bir ruh hali…Ama bu toprakların insanı çok şey gördü.
Zorluk gördü, yokluk gördü, mücadele gördü.Ve her defasında yeniden ayağa kalkmayı bildi.Belki bugün de ihtiyacımız olan şey;Daha fazla kavga etmek değil,daha fazla bağırmak değil.
Biraz durmak…Biraz düşünmek…Biraz da gerçekten milletin sesini duymaktır.
Çünkü yorulan bu ülkenin insanı artık laf değil…
Gerçek bir nefes almak istiyor.
Sağlıcakla kalın.
