Bir zamanlar memleketin bel kemiğiydi “ortadirek”.Ne zengindi ne yoksul….
Ay sonunu getirir, çocuğunu okutur, bayramda yeni ayakkabı alır, yazın memlekete giderdi. Kirasını öder, faturasını geciktirmez, pazardan filesini doldururdu.
Devletten çok şey istemezdi; sadece adalet, istikrar ve yarını görebilmeyi…
Bugün soralım: Ortadirek hâlâ var mı? Market raflarına bakınca cevap pek iç açıcı değil.Bir maaşla geçinmek artık hayal.İki maaş yetmiyor.
Kredi kartı cüzdanın içinde değil; adeta hayatın kendisi olmuş.Ortadirek eskiden “biriktirirdi”,bugün “borç yapılandırıyor”.Eskiden “yarın ne yapacağız” diye plan kurardı,bugün “yarın faturayı nasıl ödeyeceğiz” diye hesap yapıyor.
Ne tam yoksul sayılıyor,Ne de zenginlerin sofrasına yaklaşabiliyor.
Ama yükü en çok o taşıyor.Vergiyi tam ödüyor, zammı ilk o hissediyor, fedakârlık hep ondan bekleniyor.
Bir kriz olduğunda “sabredin” denilen o,bir bolluk olduğunda adı bile anılmayan yine o.
Ortadirek ne sokakta bağırıyor. Ne de manşetlere çıkıyor.Sessiz ama yorgun.Sabırlı ama kırgın.Asıl tehlike de burada başlıyor.
Çünkü bir ülkede ortadirek çökerse;Ne ekonomi dengede kalır, ne toplum huzurlu olur.
Zenginle yoksul arasındaki mesafe açıldıkça,Adalet duygusu da aynı hızla aşınıyor.Ortadirek hâlâ ayakta belki…
Ama beli bükük.Omuzlarında hayat pahalı,cebinde umut ucuz. Soru şu:Onu ayakta tutacak politikalar mı üretilecek,yoksa “idare etsin” denilerek sessizce yok mu sayılacak?
Çünkü unutulmamalı: Bu ülkenin direği lüks kuleler değil,gösterişli vitrinler değil…Ay sonunu getirmeye çalışan o sessiz vatandaştır.
Ve bir gün o direk yıkılırsa, altında hepimiz kalırız.
Sağlıcakla kalın.
