Eskilerin bazı sözleri vardır. Nerede, kimin ağzından çıktığını bilmezsin ama duyduğunda içinde bir yere dokunur. Sanki yıllardır orada bekleyen bir duyguyu alır, birkaç kelimeyle önüne koyar.
“Tek canı sağ olsun da, yel essin kokusu gelsin.”
İlk duyduğunda bir özlem sözü gibi gelir insana. Oysa biraz durup düşününce içinde özlemden çok daha fazlasını taşıdığını anlarsın. Birinin yokluğuna rağmen varlığına şükretmek, uzakta olduğunu bilsen de iyi olduğuna inanmak ve bir gün yeniden kavuşabilme ihtimalini yüreğinde saklamak…
İnsan kimi zaman öyle birini özler ki ne bir telefon görüşmesi yeter özlemini gidermeye ne de birkaç güzel söz. Sesini duymak istersin, yüzünü görmek, nasıl güldüğünü hatırlamak, bir zamanlar yanı başında olan o insanın yeniden hayatının içinde olmasını istersin. Fakat hayat her zaman istediğimiz yakınlığı sunmaz. Bazen araya şehirler, ülkeler, hayatlar ve adını koyamadığımız sessizlikler girer.
Yine de insanın içindeki bekleyiş kolay kolay tükenmez.
Çünkü özlemek, yalnızca birinin yokluğunu hissetmek değildir. Onunla yaşanmış zamanları, birlikte gülünmüş anları, sesine alışmış olmayı ve varlığını hayatın olağan bir parçası saydığın günleri de özlemektir. Bazen bir koku, bazen tanıdık bir ses, bazen de hiç beklemediğin bir anda karşına çıkan küçücük bir ayrıntı alır götürür seni geçmişe.
İşte o zaman anlarsın ki mesafeler insanları birbirinden uzaklaştırabilir ama insanın içinde taşıdığı sevgiyi her zaman aynı ölçüde uzaklaştıramaz.
Belki de bu yüzden bazı insanlar kavuşma ihtimalini hiç bırakmaz. Kendilerine bir tarih koymaz, bir gün belirlemezler. Sadece içlerinde küçük bir yer ayırırlar o ihtimale. Bir gün kapının çalınabileceğine, telefonun beklenen sesle çalabileceğine, yarım kalan bir sarılmanın tamamlanabileceğine inanırlar.
Bazen bu umutla yaşamak zordur. Beklemek yorucudur. Hele özlediğin kişi hayatının en kıymetli yerindeyse, onun yokluğu başka hiçbir yokluğa benzemez.
Bir anne için evladının uzaklığı da böyledir. İnsan kendi hayatına devam eder, günlük işlerini yapar, güler, konuşur, başka şeylerle ilgilenir. Ama bütün bunların arasında aklının bir köşesinde aynı düşünce durur: Acaba iyi mi, mutlu mu, bugünü nasıl geçti?
Ve bir gün bütün mesafelerin ortadan kalkacağına dair bir umut taşır içinde. Belki bir kapı açılır, belki bir yolculuk başlar, belki de hiç beklemediği bir anda kavuşur özlediğine.
O güne kadar da beklemekten vazgeçmez.
Çünkü bazı sevgiler uzaklıkla eksilmez, zamanla eskimez. İnsan bazen sevdiğinin yanında olamasa da onun varlığıyla yaşar. Bir haberini almak, iyi olduğunu bilmek, bir yerlerde hayatına devam ettiğini düşünmek bile içindeki fırtınayı biraz olsun dindirir.
Şimdi düşünüyorum da eskiler bu sözü söylerken belki de tam olarak bunu anlatmak istiyorlardı.
İlla yanımda olsun demiyor insan. İlla bana gelsin, benimle yaşasın da demiyor. Yeter ki canı sağ olsun. Yeter ki hayat ona iyi davransın. Arada bir rüzgâr esse, o rüzgâr uzaktan bir iz taşısa, bir haber getirse…
Ama insan yine de kavuşmanın hayalini kurmaktan vazgeçmiyor.
Çünkü özlemin en güzel yanı belki de budur: İçinde hâlâ gerçekleşmesini istediğin bir yarının bulunması.
Ve kim bilir, belki bir gün o beklenen rüzgâr gerçekten eser. Bu kez yalnızca kokusunu değil, kendisini de getirir.
O zaman insanın içinde yıllardır biriktirdiği bütün cümleler susar. Çünkü bazı kavuşmaların anlatılmaya değil, yaşanmaya ihtiyacı vardır.
Tek canı sağ olsun da, yel essin kokusu gelsin… Ama bir gün de o yelin ardından kendisi gelsin.
”Yılların yorgunluğuna, anıların ağırlığına, söylenmemiş sözlerin yüküne rağmen; ellerim sana uzanıp dokunamasa da, gönlüm özleminle dolsa, güneş görmeyen penceremde hasretinin can yakan sızısı hiç dinmese de yavrum, sen hayatımdaki en büyük duam ve şükür sebebimsin.”
