Zaman, kollarındaki son yeşil yaprakları da nehre bırakırken, takvim yaprakları ruhun en kuytu köşesine açılan bir kapıyı aralar. Kasım, sadece yılın on birinci halkası değil, ömrün kışa devrilen yüzünde, varoluşun en çırılçıplak ve en dürüst aynasıdır. Gitmekle kalmak arasında sıkışmış bir mevsimdir o.
Yazın gürültülü ihtişamı yerini, kelimelerin bile donduğu o ağır, kadim bir sükûnete bıraktığı, doğanın sessizliğe büründüğü, yaprakların hüzünle dans ettiği son perdedir kasım. Bu ayda biraz daha eksiliriz. Takvim yapraklarının en sararmış, en sessiz ve en dertli sayfasıdır o.
Yapraklar dökülür, anılar dökülmez. Dökülen yapraklar sadece ağaçların değil, geride bıraktığımız umutların da kanıtıdır. Düşen her yaprak ömrümüzden bir sayfa koparır. Her dökülen yaprak bir eksilme değil, baharda yeniden doğmak için gereken sessiz bir sabırdır.
Biraz yağmur, biraz kahve, biraz da hüzündür kasımlar. Yaprak döker bir yanımız, diğer yanımız hep bahara gebe kalır Kasım’da. Gidenlerin geride bıraktığı boşluk, en çok Kasım rüzgârıyla hissedilir. Her ayrılık bir sonbahardır aslında. Hangi mevsimde olursan ol, kalbini üşütür.
Bu ay, doğanın kendi içindeki cehennemle yüzleşip küllerinden yeniden doğmaya hazırlanma provasıdır. Dökülen her sarı yaprak, sadece bir ağacın vedası değil, insanın zihninde yıllardır biriken yüklerin, acıların ve artık taşınamaz olan anıların toprağa bırakılış seremonisidir. Rüzgâr, caddelerde unutulmuş bir melodi gibi dolanırken, geride kalanlara yalnızlığın asil matemini fısıldar.
Hayatın hızına yetişemeyenler için durup soluklanma, geriye bakma durağıdır kasım. Yazın neşesine veda edip kışın yalnızlığına kucak açan geçit törenidir bu ay. Ömrün kışa dönen yüzünde son bir kez ısınmaya çalışmaktır.
Kasım, gecenin gündüze galip geldiği, gökyüzünün yere biraz daha yaklaşıp insana kendi iç denizini seyrettirdiği melankolik bir dehlizdir. Pencereye vuran her yağmur damlası, zamanın elinden kayıp giden ömrün, saniyelerle yapılan sessiz bir hesaplaşmasıdır. İnsan, bu ayda dışarıdaki ayazdan ziyade, ruhunun ücra odalarındaki kimsesizlikle sınanır.
Bir Kasım sabahı uyanırsın; dışarıda sis, içindeki boşlukta yarım kalmış hikâyeler vardır. Ne kadar üşürsek üşüyelim, Kasım’ın öğrettiği en büyük şey içimizdeki ateşi korumaktır.
