Bir insanın elinden hiçbir şeyin gelmediği anlar vardır. Ne söylenecek bir cümle kalır, ne de söylenmeyince eksilecek bir şey. Elin havada asılı kalır; uzanamazsın, çekemezsin, koruyamazsın. Sadece bakarsın. Ve bakmak, bazen yapabileceğin en ağır iştir. O anlarda insan, işe yaramadığı yerde gücün yalnızca bir yük olduğunu hisseder. Omuzlara çöker, nefes alırsın ama ciğerlerin dolmaz, sesin sana ait değilmiş gibi çıkar. Hayat bazen fısıldar: “Bu senin tamir edebileceğin bir yer değil.” İşte insan en çok orada kırılır, çünkü iyi niyet bazen insanın en çaresiz hâlidir.
Bu çaresizlik içinde zaman yavaşlar, geceler ağırlaşır. İnsan, sevdiğinin hüznüyle sessizce tükenirken kendini suçlamaya meyleder. Oysa kabullenmek gerekir. Her şey kontrolümüzde değildir. Bu anlar bizi güçlendirmez, yalnızca insan yapar sınırlarımızı, kırılganlığımızı, bazen de sadece var olarak sevebildiğimizi gösterir.
Tam da bu noktada, soğuk hava bazen geçici bir teselli sunar. Yaraları iyileştirmez, sadece sesini kısar. Acı oradadır, ama bağırmaz. Soğuk, başa vurduğunda düşünceler yavaşlar, içteki yangın dışarı çekilir gibi olur. İnsan o an, “geçiyor galiba” der; aslında geçen, dayanamama hâlidir. Kimi yaralar sıcakta daha çok sızlar, çünkü sıcak hatırlatır. Soğuk ise hisleri uyuşturur, insanı toplar, duyguların taşmasını engeller. Gözyaşı geri durur, boğazdaki düğüm gevşer.
Bu yalnızca bir moladır. Soğuk, yarayı kapatmaz; üzerine serin bir örtü çeker. Sabah olup hava değiştiğinde, beden yeniden hatırlar. Yine de o kısa anlar değerlidir, çünkü insan her zaman iyileşemez sadece katlanabilir hâle gelmek ister.
Çaresizlik ve soğuğun sunduğu bu geçici suskunluk bize aynı gerçeği fısıldar: Her acı hemen çözülmez. Bazıları yalnızca sessizliğe, bazıları ise biraz serinlemeye ihtiyaç duyar. İnsan, bir şeyleri onarmaktan önce, sadece yanında durabilmeyi öğrenir. Ve belki de gerçek teselli, kurtaramadığımız şeylerin yanında, soğuğun bile bastıramadığı bir sevgiyle kalabilmektir.
