Gazze’den gelen her haber, insanlığın vicdanında derin bir yara açıyor. Bombaların hedefi olan sağlık merkezleri; yalnızca duvarlarından ibaret değil, aynı zamanda içerisindeki umutları, direnen hayatları ve fedakâr sağlık personelini de enkaz altında bırakıyor. Ayakta kalmayı başaranlar ise adeta bir hayatta kalma mücadelesi veriyor. Bu, sadece bir tıbbi kriz değil, aynı zamanda evrensel insani değerlerin çöküşüdür. Yıkılan her hastane, bombalanan her ambulans, sadece binalar değil; tüm dünyanın gözü önünde paramparça olan uluslararası savaş hukukudur. Gazze’de yaşananlar, insanlığın ortak hafızasına kazınacak bir utanç lekesi olarak tarihteki yerini alacaktır.
Yetersizlikler Ölüme Yol Açıyor!
Hastanelerde yaşanan çaresizlik, akıl almaz boyutlara ulaştı. Yetersiz tıbbi malzeme ve ekipman, zaten kırılgan olan bu sistemi tamamen çökertiyor. Ameliyatlar, anestezi olmadan, en ilkel şartlarda yapılmaya çalışılıyor. Hastaların acısı, her geçen gün katlanarak artıyor. Bir zamanlar “iyileşme” umuduyla gidilen yerler, şimdi “ölüm sırasının” beklendiği yerlere dönüştü!
Ameliyathane ışıkları sönmüş, solunum cihazları çalışmıyor. Yaralılar, tedavi için gereken en temel ilaçlara bile erişemiyor. Bu durum, sadece can kayıplarına yol açmakla kalmıyor, aynı zamanda yaralıların kalıcı sakatlıklarla yaşamak zorunda kalmasına neden oluyor. Her bir cerrahi alet, her bir ilaç, her bir yatak artık lüks hâline geldi. Bu, modern dünyanın gözü önünde yaşanan bir trajedidir! Çaresizlik, sadece fiziksel yaraları değil, aynı zamanda ruhları da derinden etkiliyor. Tedavi edememenin verdiği çaresizlik hissi, doktorların ve hemşirelerin omuzlarına dayanılmaz bir yük bindirirken; hastalar ise iyileşme umudunu yitiriyor. Çocukların gözlerinde beliren o boş bakışlar, bu çaresizliğin en somut ve en acı göstergesi hâline geliyor. Bu krizin en büyük mağduru, bu yıkımın geleceğini taşıyacak olan çocuklardır.
Hayatları Uğruna Canını Ortaya Koyanlar!
Bu trajedinin en ağır yükü, omuzlarında insanlık taşıyan sağlık çalışanlarının üzerinde. Kendi hayatlarını hiçe sayarak, yokluk içinde mucizeler yaratmaya çalışan bu kahramanlar, sadece hastaların acısıyla değil; her an üzerlerine düşebilecek bir bombanın tehdidiyle de yaşıyorlar. Onlar, çalıştıkları hastanenin her an hedef alınabileceğini bilerek görevlerine devam ediyorlar. Bir neşteri bıraktıklarında eldivenlerine bulaşan kanın, sadece hastanın değil, aynı zamanda vicdanın kanı olduğunu biliyorlar!
Bu kahramanlar, sadece tıbbi hizmet sunmakla kalmıyor, aynı zamanda sevdiklerini, ailelerini kaybetme riskine rağmen görevlerinin başında duruyorlar: Her an gelebilecek kara haber tehdidiyle! Onların yaşadığı bu ikilem, insanlık dışı bir savaşın en yıkıcı sonuçlarından biri olarak karşımıza çıkıyor. Her biri, sadece bir doktor veya bir hemşire değil; aynı zamanda bir anne, bir baba, bir evlat. Bu yüzden de vicdanın, merhametin ve insanlığın sembolü hâline geliyorlar.
Uluslararası Sessizlik ve Utanç
Uluslararası toplumun sessizliği, Gazze’deki bu felaketi daha da derinleştiriyor. Hani evrensel insan hakları, hani savaş kuralları? Bu ilkeler Gazze için geçerli değil mi? Artık sadece kınama mesajları yeterli değil! Acil bir yardıma, somut adımlara, hastanelerin yeniden işlevsel hâle gelmesi için acil bir seferberliğe ihtiyacımız var! Bu sessizlik, sadece bir eylemsizlik değil, aynı zamanda bu vahşete ortak olmak anlamına geliyor. Tarih, bu sessizliği de en az bombaları atanlar kadar sorgulayacaktır.
Gazze’deki bu yıkım, tüm dünyanın ortak vicdanında onarılamaz bir hasar bırakıyor. Savaşın kuralları, insanlık onuru ve evrensel değerler gözlerimizin önünde paramparça edilirken, uluslararası toplumun bu duruma kayıtsız kalması kabul edilemez.
Vicdanın Kanayan Yarası: Gazze
Bu utanç verici tabloya daha ne kadar sessiz kalacağız? Bu sessizliği bozmanın zamanı gelmedi mi? Her geçen dakika, bir hasta daha tedavi beklerken ölüyor ve onunla birlikte insanlığımız da biraz daha ölüyor!
Gazze’deki hastaneler, sadece Filistinlilerin değil, tüm insanlığın ortak vicdanında kanayan bir yara hâline geldi. Bu bir sınavdır! İnsanlık onurunu, merhameti ve adaleti savunduğumuzu iddia ettiğimiz bir dünyada, gözlerimizin önünde yaşanan bu vahşete karşı sessiz kalmak, bu değerleri kendi ellerimizle mezara gömmektir.
Bu satırlar bir yardım çığlığı ve vicdanlara yöneltilmiş bir sorudur: Tarih bizi bu duruma karşı kayıtsız kalmakla suçladığında, kendimizi nasıl savunacağız? Şimdi harekete geçmezsek, gelecekte sadece enkaz altında kalan hastaneleri değil, aynı zamanda paramparça olmuş bir insanlık onurunu miras bırakacağız. Bu utanç verici sessizliği bozmak için daha neyi bekliyoruz?!
FATMA YILDIZ
