Uzun yıllar Türkiye’ye dış politika dersi vermeye kalkanlar vardı. “Şunu yapma”, “buna karışma”, “şuraya mesafe koy” diyenler… Türkiye ise artık bu dili çoktan geride bıraktı. Bugün dışişlerinde izlenen politika, edilgen değil; karar alan, yön veren ve gerektiğinde risk alan bir çizgide ilerliyor.
Türkiye, klasik ezberleri bozdu. Ne yalnızca Batı’ya yaslanan ne de Doğu’ya angaje olan bir dış politika… Bunun yerine çok yönlü, esnek ama milli çıkar merkezli bir anlayış benimsendi. NATO üyesi olmasına rağmen kendi savunma sanayisini kuran, S-400 alırken de F-16 masasında kalan bir Türkiye’den söz ediyoruz. Bu, bazılarına göre çelişki; ama gerçekte bağımsızlığın tarifidir.
Bugün Ankara, sadece masa başında konuşan bir başkent değil. Sahada var, masada var. Suriye’de terör koridoruna izin vermeyen irade, Karabağ’da dengeyi değiştiren hamle, Ukrayna-Rusya savaşında arabulucu rolü… Bunlar tesadüf değil. Türkiye, artık “izleyen ülke” değil; oyun kuran aktör olmak istiyor.
Elbette bedeli var bu duruşun. Batı ile gerilim, AB ile bitmeyen oyalama süreci, çifte standartlar… Ama Türkiye ilk kez bu kadar net: “Benim güvenliğim pazarlık konusu olmaz.” İşte dış politikanın kırılma noktası da tam burası.
Bir de işin vicdani tarafı var. Filistin meselesinde, Gazze’de, mazlum coğrafyalarda Türkiye’nin sesi rahatsız ediyor bazılarını. Çünkü alışmışlar sessizliğe. Alışmışlar güçlülerin hukukuna. Türkiye ise “güçlünün değil, haklının yanında” olma iddiasını sürdürüyor. Bu duruş, popüler olmayabilir ama tarihe not düşer.
Sonuç olarak;
Türkiye’nin dışişleri politikası kusursuz mu? Elbette hayır. Ama özgüveni yüksek, bağımsız ve kendi yolunu çizen bir çizgide ilerliyor. Bugün eleştirilen bu politika, yarın “neden daha önce yapılmadı” diye sorulabilir.
Çünkü dış politika, alkış toplama sanatı değil; devlet aklıyla ayakta kalma mücadelesidir.
Sağlıcakla kalın.
