Ayşenur Koç

SAÇLARIM BEYAZLIYOR

featured
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala

“Saçlarım beyazlıyor uzun uzun anlatamam her şeyi.”

Boğazım düğümleniyor. Ben, ben değilim. Kendimi, gülüşümü, gözlerimin ışıltısını kaybettim. Gülüşü kaybolunca insandan geriye ne kalır ki? 

Gerçi ben hiç özgürce gülemedim ki…

Durup dururken dolan gözlerim, titreyen sesim, başımı öne eğişim…

Çocukluğum; Ben geldim.

Yüzüne bakmaya cesaretim yokken omuzunda ağlamaya geldim. 

Gelecekten ama değişmeden, değişemeden…

Hani hep hayalini kurardık ya şuan da oldurulmayan ne varsa her şeyi yaşayacağız diye. 

Olmadı…

Ruhumuzda ki cam kesikliği her geçen gün daha da derinleşti. Ben sahip çıkamadım bize, hayallerimizi yaşatamadım. Ruhumu, gülüşümü, mecalimi söndürdüler ve ben engel olamadım. Ben hayal kuramadım, kurmaya korkar oldum. Düşlerimi bile aldılar, ben rüya görmez oldum. Her gün daha da derinleşir oldu.

Ne mi?

Eksikliğimiz, çocuksu yanımız… 

Unutur muyum sanıyorsun? 

Oyuncaklara bakarken ki dolan gözlerini, bisiklet sürme hayalini, özgürce gülmek istemeni.

Unutmadım…

Unutamadım… 

Şimdi tüm bunları heybeme doldurarak çocukluğumu, gençliğimi kursağımda bırakarak geldim ben. Hiç kimsenin hiçbir şeyi değilim, olamadım…

 

SAÇLARIM BEYAZLIYOR

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

2 Yorum

  1. Çok iyi olmuş

  2. Günümüz yazarlarının bu denli derin anlamlar barındıran yazılar yazıyor olması benim edebiyata karşı soldurduğum umudumu yeniden yeşillendiriyor. Kaleminize sağlık

Giriş Yap

Türkiye Aktüel ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!