Günümüzde uygulanan nüfus politikalarının büyük oranda doğum oranlarını artırmaya yönelik olduğu gözlemlenmektedir. Ancak toplum yapısının önemli bir bileşeni olan yaşlı nüfusun, bu politikalar içinde yeterince değerlendirilmemesi, uzun vadede sosyal ve ekonomik açıdan ciddi sorunlara yol açma potansiyeli taşımaktadır.
Aile yapısının temel unsurlarından biri olan yaşlı bireylerin, sadece bakım hizmetlerine indirgenmeden, aktif yaşlanma, üretkenlik ve toplumla bütünleşme esaslarına dayalı politikalarla ele alınması gerekmektedir. Bu kapsamda, yaşlı nüfusun sağlık, bakım ve sosyal hizmetlerinin daha nitelikli ve rasyonel bir sistem içerisinde sunulması, yaşlılıkla ilişkili sağlık harcamalarının azaltılması, bağımlılık oranlarının düşürülmesi ve bu yaş grubunun ekonomiye olan dolaylı etkilerinin kontrol altına alınması açısından elzemdir.
Bu doğrultuda; yaşlı bireylerin sağlık hizmetlerine erişimini kolaylaştıran, koruyucu sağlık hizmetlerine öncelik veren, evde sağlık ve bakım hizmetlerini yaygınlaştıran, aynı zamanda Geriatri ve Yaşlı Bakım Teknikerliği gibi ihtisas alanlarının etkin rol aldığı bir sistemin yapılandırılması büyük önem arz etmektedir.
Nüfus politikalarının sadece sayısal artışı değil, nitelikli ve sürdürülebilir bir sosyal yapıyı da hedeflemesi gerektiği göz önünde bulundurularak; yaşlı nüfusun ekonomik ve sosyal açıdan oluşturabileceği riskleri minimize edecek bütüncül ve bilim temelli yaklaşımlara ihtiyaç duyulmaktadır.
