İnsan, hayatına aldığı insanları olduğu gibi mi sever…
yoksa onları kendi zihninde yarattığı bir hikâyenin kahramanı yaptığı için mi?
Çoğu zaman farkında bile olmadan bir insanın üzerine anlamlar yükleriz.
Bir bakışın içine sadakat koyarız.
Bir gülüşün içine merhamet.
Bir suskunluğun içine derinlik.
Oysa gerçek çoğu zaman çok daha sade, çok daha çıplaktır.
Biz bir insanı tanımaya başlamadan önce bile ona bir karakter yazarız.
O karakteri büyütür, süsler, anlamlarla ağırlaştırırız.
Sonra bir gün, o insan bizim yazdığımız hikâyeye uymadığında hayal kırıklığı yaşarız.
Ama belki de sorun o insan değildir.
Belki de sorun, bizim onun üzerine yazdığımız hikâyedir.
Çünkü insanın doğasında bir boşluğu doldurma isteği vardır.
Ve çoğu zaman o boşluğu bir insanla değil, o insana yüklediği anlamlarla doldurur.
Birini değerli kılan gerçekten onun kişiliği midir?
Yoksa bizim ona yüklediğimiz anlamların ağırlığı mı?
Bu sorunun cevabı çoğu zaman ilişkilerin kaderini belirler.
Çünkü bir gün gelir…
anlamlar yavaş yavaş silinir.
Hayaller törpülenir.
Beklentiler yorulur.
Ve geriye sadece insan kalır.
İşte o an en zor soruyla karşılaşırsın:
Üzerine yüklediğin bütün anlamlar kalktığında,
karşında duran o insan
seni hâlâ tatmin ediyor mu?
Yoksa aslında hiçbir zaman onu değil,
onun üzerine kurduğun hayali mi sevmiştin?
Çünkü insan sandığından daha acı bir gerçekle yüzleşebilir.
Bazen bir insan hayatımızdan gitmez.
Sadece ona verdiğimiz anlam ölür.
Ve anlam öldüğünde…
karşımızda kalan kişi,
çoğu zaman tanımaya bile değmeyecek kadar sıradan biridir.
Ben artık şuna inanıyorum:
Bir insanı gerçekten tanımak istiyorsan,
ona yüklediğin bütün anlamları bir kenara bırak.
Eğer geriye kalan kişi hâlâ kalmaya değiyorsa,
işte o zaman karşında gerçek bir insan vardır.
Ama geriye hiçbir şey kalmıyorsa…
Bil ki sen bir insanı değil,
kendi hayalini sevmişsin.
Ve hayallerin en acı tarafı şudur:
Onlar yıkıldığında
kimse seni terk etmiş olmaz.
Sen sadece,
hiç var olmamış birini kaybetmiş olursun.
Bence; “İnsan önyargılarından ibarettir.” Bu önyargıların kimisi iyi kimisi kötü sonuçlar getirir. Fakat; mesele ne biliyor musun? Doğru önyargı nasıl oluşturulacağında gizlidir. Karşıma bir çok proje geliyor, bir çok iş geliyor. Sonucunda bu işlerle ilgili ilgili bir yargıya ulaşıyorum. Önyargım devreye giriyor ve diyorum ki evet olur veya olmaz. Sabırla dinleyip asıl yargımda bulunuyor. Genellikle ilk kafamda kurduğum yargı geçerli oluyor. Mesele çok hızlı üretim için doğru yargılar oluşturmaktan ibarettir.
Bundan yaklaşık 15 yıl önce şehir fırsatları projesini bana anlattıklarında tutmaz dedim. Kim dedim İnternet’ten elbise alacak ki? Hiç bir markanın medium modeli aynı değil. Sonra tuttu, önyargım hataya neden olmuştu. O dönemler çok iyi bir ders çıakrttım. Her proje olaiblir. İnandığınız projede koşturun.