Bazı duygular vardır, insana kendini anlatmaz; içine çekmeye başlar. Ne zaman başladığını bilemezsin, ne zaman derinleştiğini de. Sadece bir bakarsın, artık geri dönülecek yer kalmamıştır.
Sevgi dediğimiz şey, uzaktan bakıldığında yumuşak görünür. Oysa içine girildiğinde, insanı kendine doğru çeken bir akıntı gibi davranır. Tutunmaya çalıştıkça daha çok içine alır. Ve bir noktadan sonra, yüzmekle sürüklenmek arasındaki fark silinir.
İnsan çoğu zaman kendini korumak ister. Kıyıda kalmak, kontrolü elinde tutmak, ne kadar derine girdiğini bilmek ister. Ama sevgi böyle işlemez. Ölçü kabul etmez, hesap yapmaz. İçine girdiğinde senden bir şeyler ister. Bazen sabrını, bazen gururunu, bazen de en çok sakladığın yanlarını.
Ama asıl mesele, içine girmek değildir. Asıl mesele, orada kalabilmektir. İşte tam da burada, sevginin gerçek sınavı başlar.
Çünkü sevgi, sadece içine çekmez, taşımayı da öğretir. Ve insan çoğu zaman neyi taşıdığını sonradan fark eder. Bir bakarsın, birinin suskunluğunu omzuna almışsındır. Bir de bakarsın ki, onun yarım kalmış cümleleri senin içinde tamamlanıyor. Bazen kendi yükün yetmezmiş gibi, onun ağırlığını da taşımaya başlarsın.
Ve işin garibi, bunu bir zorunluluk gibi değil, bir tercih gibi yaşarsın. Çünkü sevgi, zorunlulukla değil, gönüllülükle anlam kazanır.
Yanmak da bunun bir parçasıdır. Ama o bildiğimiz anlamda bir yanış değildir. İnsan, sevdiği yerde erir. Katı olan çözülür, sert olan yumuşar. Kendi içindeki soğuklukla yüzleşir. Ve belki de ilk kez, gerçekten ısındığını fark eder.
Kolay değildir. Hatta çoğu zaman ağır gelir. Çünkü sevgi, insanı olduğu gibi bırakmaz. Değiştirir, eksiltir, çoğaltır, dönüştürür.
Ve en zor olanı şudur: Bu değişimin ortasında kendini kaybettiğini sanırsın. Oysa bazen kaybolmak, yok olmak değildir. Bazen insan, ancak kaybolduğu yerde kendine rastlar.
Ama bu rastlayış hafif bir şey değildir. Çünkü bulduğun şey sadece kendin olmaz. Taşıdığın her şey de seninle birlikte oradadır.
Sevgi hafif bir şey değildir. Taşımak ister, sabır ister, cesaret ister. Ve en çok da vazgeçmemeyi ister. Her insan bu yolu seçemez.
Ama seçen için artık hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.
