Kalabalığın ortasında hiç bu kadar yalnız hissettiniz mi?
Sokakta yan yana yürüdüğümüz insanların yüzlerine bakıyoruz ama aslında kimse kimseyi görmüyor. Metroda, otobüste ya da market kuyruğunda herkesin elinde telefon, kulaklarında kulaklık… İnsanlar kalabalık içinde akıyor ama birbirine değmeden.
Modern hayat bizden önce hız istiyor, sonra yalnızlık bırakıyor. “Nasılsın?” sorusu artık içten bir merak değil, sıradan bir selamlaşma cümlesi. Oysa belki de karşımızdaki insanın tek ihtiyacı, gerçekten duyulmak.
Bir kahve ikramı, içten bir gülümseme, küçücük bir yardımlaşma… Bunlar eskiden hayatın doğal akışında vardı. Şimdi ise çoğu zaman “fazla iyimserlik” olarak görülüyor. Ama toplum dediğimiz şey, işte bu küçük temaslardan, bu görünmez bağlardan oluşuyor.
Ekonomi, adalet, eğitim elbette çok önemli. Ama bir toplumun en kırılgan noktası, insanın insana sırtını dönmesi. Komşusunu tanımayan, selam vermeyen, yardıma ihtiyacı olana kayıtsız kalan bir toplum, en sağlam temeller üzerinde bile uzun süre ayakta kalamaz.
Belki yeniden başlamamız gereken yer çok basit: Birbirimizi fark etmek.
Bugün birine selam verin. Belki fark etmediğiniz kadar büyük bir değişim başlatırsınız.
