Yeni çıkan kitaplar, filmler, diziler.. Telefonları elimize aldığımızda devamlı yeni çıkan içeriklere, okumamız gereken kitaplara, izlememiz gereken filmlere dair bilgiler ve geç kalmışlık… Bunları yapmadığında cahilmiş gibi görünme hissi…
Entelektüelite kazanmak için daha fazlasını yapmanın gerekliliğine inanarak, sakince durduğunuzda hiçbir şey yapmıyormuşsunuz gibi düşündüğünüzde, bu yanılgının sizi yetersizlik ve değersizlik duygusuna sürükleyebileceğini hiç düşündünüz mü? Devamlı kişisel gelişim videolarıyla haşır neşir olduğumuz bu zamanda, daha iyi versiyonumuza asla ulaşamadığımızı düşünmek, motivasyonumuzu düşüren en büyük etkenlerden biri olabilir mi?
“Bu filmi izlemediysen, üzgünüm çok şey kaçırdın”, “Bu kitabı okumadıysan, çok eksiksin!”…Bu algı, dijital dünyada paçamızdan tutup, bizi bırakmayan bir girdaba sürüklendiğimizi yüzümüze yüzümüze vuruyor.
Öncelikle sakin olalım ve hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığımızın farkına varalım. Birer robot olmadığımızın ve sadece kendi hayat ve kişisel gelişim yolculuğumuzda ilerlediğimizin bilinciyle yolun tadını çıkaralım. Devamlı tüketmenin, bu çağda en gerekli tatmin olma yolu olduğunun insanı her açıdan tüketeceği gerçeğini görebilenler, bu girdaptan daha kolay kendini kurtarabiliyor, demedi demeyin!
Yeni kitaplar, yeni filmler, gündeme bomba gibi düşen diziler ve “aman hayata geç kalmayayım” hissi…Kendimizi daha iyi hissetmek ve hayata biraz daha bağlanmak için çıktığımız bu yolda, her an biraz daha suçluluk duymak kaçınılmaz olabiliyor. Bazen okumayı, izlemeyi, okuduklarını not alıp bunları daha entelektüel gözükmek için kullanmayı bir kenara bırakmak da bir farkındalık eylemi olabiliyor.
Bedenin ve zihnin devamlı uyarılması, oldukça yorucu bir durumdur. Zihnimizi ve beynimizi devamlı uyarıcılarla doldurmak, sindirilmeden zihnimize ve iç dünyamıza bu uyarıcılar alındığı için, yaşattığı sürekli meşguliyet haliyle tükenmiş hissettirir. Bu nedenle popüler kültürün dayattığı dizileri ve filmleri izleyerek günü geçirmek, üst üste 8 bölüm dizi izleyerek günlük işlerini yapmak, sürekli yeni çıkan kitapları sürekli okumaya çalışmak, dış dünyanın sesine kulaklarımızı kapatmak anlamına gelmiyor. Bunları yapmadığımızda başarısız değil, aslında kendimize kulak vermiş oluyoruz.
Dijital platformların çağımızı ele geçirmiş olması gerçeği, karşımıza bin bir türlü içerik çıkarması; sanki hepsini tüketmeye bizi teşvik ederken, sosyal bağların giderek kopması da daha yalnız insanlar olmaya bizi yönlendirebiliyor. İşten eve gidip ayaklarımızı uzatarak 5 bölüm dizi izlemek, bazen dışarıda arkadaşlarımızla, evde ailemizle sohbet etmekten cazip gelebiliyor. Bazen kitap ihtiyacımız hiç yokken, yeni bir kitap alışverişi yaparken kendimizi bulabiliyoruz.
Bu durum sürekli koşarak, koşamadığımızda adım atarak, doğayı içimize sindirmeden bir gezi yapmamız anlamına gelebilir. Bir dakikalığına durup, oradan almamız gereken mesaja kulak vermek, kendimize vereceğimiz en güzel hediye olabilir. Dış dünyayı değil, iç sesimizi dinlemeye başladığımızda, hayatı daha iyi sindirmeye başlayabilmenin mutluluğunu her yaşta hissedebiliriz.
