Hayat dediğimiz o telaşlı akış içinde, sabah alarmının çalmasıyla başlayan maraton günün son ışıklarına kadar soluksuz devam ediyor. Toplantılar, yetişilmesi gereken işler, “acaba ne düşünecekler” kaygıları ve ekranların o mavi ışıltısı… Bütün bunların arasında kendimize sorduğumuz tek bir soru var aslında: Ben bu koşturmacanın neresindeyim?
Yıllardır danışmanlık odamda, seminer salonlarında ya da bire bir seanslarda karşılaştığım en büyük ortak payda bu: İnsanlar tükenmiş değil aslında, sadece kendilerinden çok uzaklaşmışlar. Dışarıdaki gürültü o kadar yüksek çıkıyor ki, iç sesimiz kuyuya düşmüş bir taş gibi sessizliğe gömülüyor. Oysa değişim dediğimiz şey, o koca koca kitapların vaat ettiği gibi sihirli bir değnekle, bir gecede olmuyor. Gerçek dönüşüm, insan olmanın o kırılgan, inişli çıkışlı ve sakar hallerini kucaklayabildiğimiz an başlıyor.
Mükemmel olmak zorunda değiliz. Her sabah yüzde yüz enerjiyle uyanmak, her krizi zarafetle yönetmek ya da hayatın bize sunduğu her zorluktan muazzam bir ders çıkarmak zorunda hiç değiliz. Bazen sadece yorulmaya, bazen durup dinlenmeye, bazen de hiçbir şey yapmadan sadece pencere kenarında öylece oturmaya hakkımız var. İnsan ruhu bir makine değil; toprağa benzer. Nadasa bırakılmadan sürekli ürün vermesi beklenen toprak bir süre sonra çoraklaşır.
Bugün kendinize bir iyilik yapın. Bütün o “yapmam gerekenler” listesini bir kenara bırakın. İçinizdeki o eleştiren, her şeyi kusursuz yapmanızı buyuran o sert sesi biraz olsun susturun. Çünkü asıl mucize, kendinizle dalaşmayı bıraktığınız o ilk sessiz andan itibaren kendiliğinden filizlenmeye başlar. Hayat dışarıda akıp gitmeye devam edecek; ama siz, kendi merkezinizde kalabildiğiniz sürece rüzgar sadece saçınızı dağıtır, köklerinizi sökemez.
Unutmayın, en kusursuz hayat bile ancak yaşandığı kadar gerçek ve kıymetlidir. Ve bazen en büyük güç, “Bugün yoruldum, durmaya ihtiyacım var” diyebilmektedir.
yoruluyoruz fakat çalışmaktan değil yada kosturmaktan değil genelde anlaşılmamaktan yoruluyoruz.