Unutulmuş Zamanlar
Her eşya bir tanıktır aslında. Bir dönemin, bir sevincin, bir acının, bir suskunluğun… Ne bir taş duvar, ne bir ahşap sandalye, ne bir dikiş makinesi yalnızca kendisidir. Üzerinde oturanın ağırlığını, sırtına yaslananın yorgunluğunu, bekleyenin sessizliğini taşır. Bir çerçeve sadece bir resim taşımaz; içine sıkışmış anıları, gülümsemeleri ve belki de artık var olmayan bir zamanı saklar içinde. Ve biz, o eşyalara yalnızca bakarken geçmişin nefesini duyarız çoğu zaman fark etmeden. Çünkü her iz, bir ömürden geriye kalan sessiz bir çığlıktır.
Kimi zaman bir soba, bir evin en sıcak köşesi olurken; kimi zaman bir perde, yıllarca güneşi süzmekle kalmamış, aynı zamanda gözyaşlarını da saklamıştır içinde. Terk edilmiş bir evin kapısı, ardında kim bilir kaç vedanın yankısını saklar. Her tuğla, bir elin emeğiyle örülmüşken; şimdi duvarlarına sinmiş sessizlik, zamanın hoyrat yüzünü gösterir. Ve biz bakarken o çatlamış duvarlara, aslında bir hikâyenin en son cümlesine şahit oluruz. Belki de o ev, bir annenin gözyaşına, bir çocuğun ilk adımına ya da bir babanın suskun vedasına tanıktır. Ama şimdi, yalnızlıkla örtülmüş bir geçmişin taşıyıcısıdır.
Ve düşünürüm bazen; sahip olmak için harcanan onca emek, onca zaman… Belki gecesini gündüzüne katarak alındı o eşya. Belki kendinden ödün verildi. Ama şimdi bir köşeye atılmış, unutulmuş. Bu mudur hayatın adaleti? Bu mudur insanın vefası? Belki de hiçbir zaman ahde vefayı öğrenememiş bir zamanın içindeyiz. Çünkü vefasızlık, yalnızca zamana dair değildir. Bir duygunun, bir değerin, bir emeğin unutulmasıdır esas olan.
Unutulmuş zamanların içinde, hala konuşmak isteyen nice eşya, nice ev, nice köşe vardır. Sessizliğe gömülmüş olsalar da, tanıklıkları silinmemiştir. Belki de hatırlamak, sadece hatırlamak bile onlara verilmiş en büyük saygıdır. Çünkü bazı şeyler sadece yaşanmaz; yaşanıp da unutulmazsa bir anlam kazanır.
